¿Independencia?

En estos días de juicios pienso en Francisco Rodríguez Sánchez. Aún lo recuerdo echándole la bronca a Rajoy y explicándole qué es el verdadero patriotismo en aquella sesión extraordinaria... Me acuerdo del portavoz del PNV leyendo un fragmento de 10.000 leguas de viaje submarino ... Me acuerdo de los nacionalistas catalanes, que ni se molestaron en ir (¡total! ¡a ellos no les afectaba...!)  

 

Francisco, de Ferrol, es, afirmo, sin ninguna duda, el último de los grandes nacionalistas gallegos. Y Francisco me hace pensar en Castelao. Y hoy quisiera citar a Castelao. Muchos pensarán que el nacionalismo gallego nunca triunfó verdaderamente. A quienes piensen así les diré que muchas ideas que hoy nos parecen lógicas a todos hubo un tiempo en el que no se lo parecían a casi nadie. La Segunda República fue un momento excepcional de nuestra historia, un momento en que los gallegos nos pusimos, increíble pero cierto, de acuerdo para cambiar nuestro destino democraticamente. Y, aunque nosotros no hagamos tanto ruido como otros, la situación de la lengua gallega sigue progresando (no hay más que abrir un libro de primero de bachillerato de Coñecemento do Mundo Contemporáneo y comprobar lo bien escrito que está). Hoy quiero citar un fragmento de Sempre en Galiza en gallego en el que se reflexiona sobre cosas que estos días están en la boca de todos:

"A existencia dunha nación é un plebiscito de tódolos días. As nacións non teñene dereito a tomar, ou reter, outra nación sen contar coa vontade dos homes que a habitan. Alguén podería crer que a disgregación sería o resultado do sistema plebiscitario, que somete os organismos nacionais ó voto caprichoso dos individuos; pero, despois de todo, as nacións non son cousas eternas. Elas comezaron, elas acabarán. Hoxe por hoxe, a existencia das nacións é boa e necesaria. As nacións son a garantía da liberdade que perdida estaría se o mundo non tivese máis ca unha lei e un amo. Nos pobos xa maduros, pesa máis a continuidade das xeracións e o vencello social da linguaxe cós convencionalismos igualistarios e as andrómedas cosmopolitas. O home convencional pode sentirse orgulloso da nobreza que se lle concedeu nos Estados que se chaman democráticos. Pero non así o home natural, o verdadeiro home, que corre a sorte da súa nación. Por iso, estimamos que non hai democracia completa onde os pobos non sexan tan suxeitos de dereito como o son os homes. Os dereitos do home foron proclamados despois dunha longa e dolorosa aprendizaxe da liberdade; os dereitos da nación natural seguen ignorándose ou trafulcándose dentro dos Estados europeos. O corrente é que nos Estados de base heteroxénea se adopten os elementos nacionais dunha parte para impoñelos ós demais de modo que, a soberanía estatal non é exercida por tódolos pobos de ditos Estados senón polo núcleo privilexiado e opresor. Así, a única nación visible é a que o Estado toma como modelo para realiza-la uniformidade do conxunto e as outras fican engruñadas na súa natureza espiritual. A nación que se ten por fundadora do Estado impón a súa alma a tódalas demais e considera monstruoso que se discuta a súa patria potestade. De aí que os habitantes da nación hexemónica se teñan por superiores, porque a súa lingua é a única oficial, a única que se cultiva, ensina e protexe, e os fillos das nacións subordinadas acaban por falar en voz baixa, apouvigados por un complexo de inferioridade. É ilícito dividir unha nación natural e non o é dividir un Estado composto cando non respecta os seres naturais que o integran. Cada nación debería poder completa-la súa existencia e independencia natural coa existencia e independencia política que lle corresponde en boa xustiza; pero existe o perigo de que un pequeno pobo, que pasou a constituír un Estado soberano, un ser civil independente, pase a converterse nun satélite dunha gran potencia, escravo de intereses forasteiros.Sería desexable que cada pobo preservase a súa alma, que é indivisible e intransferible, por medio dun Estado propio, se ten forza dabondo para facerse respectar.Pero nada mellor que asociarse a outros pobos limítrofes, sacrificando a súa parte de soberanía, a fin de construír un gran Estado común, pois só deste xeito poderá defende-la súa vida, mante-la súa liberdade, garanti-lo seu desenvolvemento económico, afirma-la súa unidade social e promove-lo ben de todos.Nos Estados de base plurinacional, a política imperialista provoca separatismos larvados, dos que o separatismo efectivo só é cuestión de oportunidade. Moitas veces os pobos diferentes do núcleo absorbente acaban por habituarse á servidume; pero isto non quere dicir que se deixen asimilar e que a unidade política arrase fatalmente a diversidade natural.As xentes de antano sometíanse gustosamente ó designio absolutista dos reis por fuxiren das tiranías feudais, coidando que a xustiza de lonxe era mellor cá de preto, e daqueles erros remaneceron estas falsas unidades de hoxe en día; pero nunca se viu que os pobos e os homes prefiran ser escravos a seren libres, e sempre volven das pasadas equivocacións, empurrados polo anceio de liberdade.Unha nación natural, mesmo escrava e en transo de agonía, tarda tantos séculos en fenecer como séculos necesitou para formarse, de modo que a política uniformista resulta un mal negocio para quen a práctica.Unha terra de contrastes violentos só pode vivir en paz cando sabe harmoniza-las diversas partes de que se compón.En interese do sistema democrático, é tan esencial converter pacificamente o centralismo en federalismo como pasar do absolutismo ó constitucionalismo, da monarquía á república, da opresión á liberdade." 

Los checos y los eslovacos se arrepintieron de separarse...(ellos siempre tuvieron claro que constituían un Estado binacional). ¿Qué diferencia hay entre un palestino, un sirio y un libanés? Ninguna. ¿Qué diferencia hay entre un moldavo y un rumano? Ninguna. O por lo menos ninguna mayor que entre un un vigués y un lugués.

También hoy quiero citar a Camoes: 

"[...]a nobre Espanha,

 [...]

 Com naçoes diferentes se engrandece,

 Cercadas com as ondas do Oceano;

 Todas de tal nobreza e tal valor

 Que qualquer delas cuida que é milhor.

 (estrofas 17 y 18, Canto III-OS LUSIADAS)

Sin duda Más está jugando con los sentimientos de los catalanes y de paso evita que se hable de los verdaderos problemas. Y los medios lo están ayudando.