borrador círculo

CÍRCULO  GALEGO intersectorial DE SAÚDE, SAÚDE DA MULLER, OFICIOS DA CULTURA (danza, aprendizaxe musical –instrumentos , voz –oficios do libro) E  DEPORTE.

Creamos este círculo co fin de tratar de poñer remedio a un problema clásico da participación política. Entendemos que moitas persoas non participan politicamente e non utilizan as ferramentas existentes por razóns alleas ás súas capacidades, á súa indignación ou as súas necesidades e dificultades. Valoramos moito a capacidade de certas persoas para compaxinar traballo, o coidado de fillos ou pais ou outros familiares e participación pero consideramos que existe a necesidade de crear un grupo que integre a toda esa xente que está quedando en silencio.

Moitos coñecémonos e coñecémo-los problemas os uns dos outros. Ó longo dos anos levamos discutindo os nosos problemas 5 minutos alí e 5 minutos alá, no descanso dunhas escaleiras, mentres colocamos as medias puntas (ballet) ou esperamos a que o noso profesor chegue, nunha asociación de veciños ou nun ximnasio.

Por que crear un círculo intersectorial? Pois porque algúns problemas son comúns. E as solucións tamén poden ser comúns. Desconecta-la saúde dos oficios da cultura é unha estupidez. A nosa sociedade subestima a relación entre a saúde e o traballo dos profesionais da danza, deporte, fisioterapia e a aprendizaxe musical (en especial a voz, utilizar correctamente a voz implica aprender a respirar correctamente; pero non só, aprender a tocar calquera instrumento musical desenvolve a capacidade de atención e concentración; a concentración axuda a leva-la dor). Por outra banda, os profesionais da danza e os deportistas, por poñer dous exemplos, necesitan unha atención específica, en especial aqueles de alto nivel, que non se lles ofrece na seguridade social, necesitan fisioterapia e tratamentos específicos pero tamén protección económica para poder recuperarse e descansar, moitos arrastrarán toda a vida as lesións. Tamén pianistas, estudantes, tradutores (problemas de cervicais, brazos, costas). Actualmente na seguridade social dáselle poucas opcións ás mulleres con problemas xinecolóxicos para controlar dores e malestares diversos; algunhas tan ineficaces como perigosas: resulta especialmente alarmante que se lle propoña ás mulleres o consumo de antidepresivos e que tal consumo se lles presente como unha panacea que solucionará tódolos seus problemas (Proxecto Home advertiu do crecente problema de adición a este tipo de medicamentos neste país). As mulleres con doenzas xinecolóxicas (e con doenzas en xeral) non son doentes mentais e non deben ser medicadas como tal, porque non o son. Mulleres con menopausas moi difíciles son ingresadas en plantas psiquiátricas en hospitais galegos. Algo cheira a chamusco cando o consumo de certos medicamentos é tan alto. Outro tema de discusión: mecanismos de control dos médicos, sospeita de que poden estar sendo condicionados pola industria farmacéutica (agasallos) á hora de diagnosticar e prescribir, falta de formación dos médicos. 

Non cremos no egoísmo. Cremos que a mellora da vida dunha persoa ou dun sector significa inevitablemente unha mellora, un impacto positivo na vida de todos. Non cremos no sufrimento como motor que leve ás persoas a esforzarse e mellorar senón que máis ben cremos que constitúe un potente obstaculizador. A felicidade das persoas está irremediablemente asociada á súas condicións de traballo, económicas e de saúde. E a saúde está irremediablemente asociada á situación económica. Quen pasa frío, empeora. Que non ten aceso á fisioterapia, empeora. Quen traballa nun local húmido e frío, enferma. Quen enferma, non pode traballar ou sufre traballando ou perde o traballo. Non queremos traballar en situacións que empeoren a nosa saúde. Non queremos deixar de traballar e pedir axudas sociais (que se cadra nin temos aceso a elas) se a solución está en facer cambios nas condicións de traballo. Queremos utiliza-los recursos públicos. E adapta-lo público a nós, ás necesidades reais das persoas. Das persoas que traballan, dos que realizan actividades con fin de mellora-las súa saúde ou co fin de formarse, crecer como individuos, contrarresta-los efectos do traballo e da loita vital diaria. A xente formada, a xente intelixente, a xente con coñecementos, é xente que debemos valorar e coidar. Non explotar e abandonar.  

Inicialmente, o problema da participación será o piar da discusión. Unha persoa, eu, servirá como elo inicial para agrupar todas esas persoas de diferentes sectores, conectados en diversa medida entre si. Xunta-la xente será o meu primeiro problema e inicia-la discusión sobre a participación co fin de desenvolver estratexias de comunicación entre os membros que non supoñan un gasto de enerxía e tempo do que non dispoñen. É importante que nos aseguremos sempre que todo o mundo ten toda a información, sucinta e máis extensa, por escrito e por teléfono ou skype. As propostas e proxectos publicaranse por escrito e en vídeos, de forma máis sucinta e de forma máis extensa.

Este círculo ten como fin a creación dunha ferramenta de comunicación e de sementeiro de iniciativas e proxectos. Probablemente sexa un instrumento de lento desenvolvemento precisamente por estar dirixido e pensado para aquelas persoas que non dispoñen de moito tempo ou enerxía. Estamos aquí para dar voz a aqueles ós que lles custa participar polas razóns que sexan. É necesario desenvolver ferramentas de participación que non impliquen necesariamente reunións físicas, asegurarse de que nin os métodos de participación nin os carácteres dos diferentes membros permitan que uns afoguen a voz dos outros.

É importante transformar un gasto en cultura e deporte puntual (exhibicións) co que se pretende finxir que se fai algo, nun traballo de base, que transforme a xente, que xere demanda e interese verdadeiro, que ensine a xente a consumir cultura e deporte activamente (nenos, adolescentes e adultos) e que un certo nivel (alto) de excelencia non é algo inalcanzable, reservado a uns poucos e moito menos a uns poucos de certas clases sociais. É importante traballar por desvincular certas disciplinas (ballet, aprendizaxe musical) de certas clases sociais (modo tamén de contribuír a acabar coas diferenzas de clase). Debemos reflexionar sobre a relación entre deporte, cultura, música, danza e rendemento escolar, produtividade laboral, mellora nas relación entre as persoas, erradicación de comportamentos violentos, mellora nas relacións entre as persoas, aumento da cordialidade, empatía, solidariedade, axuda mutua, saúde mental.

O problema da saúde mental en Galicia divídese en dous problemas básicos:

1)      A PSIQUIATRIZACIÓN DA SAÚDE: é dicir enfermos ós que se diagnostica, trata e medica coma enfermos mentais pero que non os son. Resulta sospeitosa a malsán teima e rapidez con que moitos médicos de atención primaria diagnostican ‘depresión’ e  prescriben antidepresivos e benzodiacepinas.

Tratamento da VERTIXE e Mareos. No caso de problemas de vertixe, moitas veces de tipo muscular ou problemas propios do eido da traumatoloxía calquera médico de urxencias prescribe cunha facilidade alarmante DOGMATIL (un antipsicótico), un medicamento perigoso con efectos secundarios que non se poden tomar a broma. Moitas veces un simple antiinflamatorio (inxectado, como o diclofenaco funciona). Acúsase ó paciente de non querer tratarse se se nega a consumir DOGMATIL, como primeira opción, coa facilidade coa que outrora se prescribían as aspirinas.

Á fisioterapia concédeselle un espazo moi pequeno no noso sistema sanitario; os medicamentos só serven para palia-la dor temporalmente; aconséllaselle ós pacientes que acudan a fisioterapia privada; moitas veces sen ningunha proba médica previa. Que pasa se o paciente non ten cartos? Ninguén vai contratar a unha persoa lesionada ou enferma e as axudas sociais tardan moito e moitas veces nin chegan. 

DOENZAS FISIOLÓXICAS. MALESTAR. É normal que calquera persoa que padeza calquera doenza, nunhas máis ca noutras, se sinta decaído e entristecido, pode ser polas dores, pola falta de enerxía, polo malestar xeral que sente calquera enfermo. Problemas coma o insomnio poden estar causados por dores que interrompen o sono.      No caso das mulleres con problemas xinecolóxicos, incluso non patolóxicos, coma a síndrome premenstrual moi sintomática ás que nin tan sequera se lles diagnostica depresión, se lles prescribe, ou se lles intenta prescribir, por exemplo, antidepresivos, para reduci-los síntomas, tendo en conta as dúbidas que presenta a prescrición de antidepresivos en caso de depresión diagnosticada entre unha parte da comunidade médica e entre os pacientes que convivimos con persoas que si os consumen.  

2)      Os dereitos humanos dos pacientes con doenzas mentais. Diagnóstico correcto. Medicación correcta. Tratamentos alternativos. Tratamentos complementarios. Non se pode permitir que se medique pola forza ós pacientes que non queren medicarse senón se ten a seguridade de que o paciente está enfermo ou ben diagnosticado. A psiquiatría non pode ser un instrumento ó servizo de vinganzas familiares ou de parella. A psiquiatría non pode ser un instrumento de represión. Que garantías ten un enfermo mental de que non se violen os seus dereitos? Agora mesmo unha denuncia falsa ó 062 pode dar lugar a que unha persoa poida ser encerrada acusada de tentativa de suicidio ou de agresión, medicada, sen ningún tipo de proba. Ou mesmo que un garda civil lle meta un tiro.  

Axudas sociais.

As prestación sociais deben ser individuais e intransferibles. Calquera persoa á que se lle obriga a depender doutra persoa economicamente está sendo colocada nunha situación de vulnerabilidade; trátase de violencia que non se pode denunciar por existir unha relación de dependencia económica. Violencia de pais e nais a fillos e fillas maiores de idade; violencia de irmáns a irmás e de irmás a irmás, de irmás a irmáns, maiores de idade, consentida polos pais ou nais. Violencia de avoas ou avós a netas ou netos. (Un exemplo típico de violencia de irmá a irmá: a irmá violenta ten problemas de drogadicción.)

Non ten sentido que sexan tidos en conta os ingresos das persoas coas que se comparte vivenda á hora de asignar unha axuda social a unha persoa. Evidentemente si en caso de fillos, e sendo estes menores. Os fillos maiores de idade terán dereito a axudas con independencia da situación económica dos seus pais se asinan un documento polo cal renuncian a que os seus pais reciban prestacións por eles (en Francia, por exemplo, dáse esa opción, por exemplo, ós estudantes universitarios). Preguntaráselles a aqueles fillos e fillas que vivan cos seus pais se desexan abandona-lo fogar familiar e terase en conta esa información para realiza-lo cálculo das axudas. Comunicaránselle-las contías que lles corresponderían se abandonan o domicilio familiar. E as que recibirían se non o fan. Aqueles que decidan abandona-lo domicilio familiar poderán abandona-lo domicilio familiar no mes en que as axudas se fagan efectivas. Nunca antes de recibi-las prestacións e coñecendo tódolos seus dereitos, ata cando as recibirán, por exemplo, ou en que supostos deixarían de recibila.

Importancia de axiliza-la concesión das prestacións:

As persoas que piden por primeira vez unha axuda social tenden a tardar moito en pedila. Normalmente cando a piden xa teñen esgotados os seus aforros, prestacións de desemprego; ou están enfermos e as incapacidades temporais tardan moito en ser tramitadas. E moitas veces son denegadas. Non ten que unha persoa estar nunha situación de incapacidade moi grande para que xa supoña un sufrimento e esforzo moi grande realiza-los trámites.

A tardanza en recuperar unha prestación se a perdes por un contrato breve suponlle un problema ó receptor ou receptora da axuda que ten que escoller entre traballar un mes ou perder unha axuda que pode tardar 5 meses en recuperar. Así vemos que a tardanza pode ser disuasoria na busca de emprego con contrato.  

Actualmente algún receptores de axudas están realizando pequenos traballos precarios (nons e pode considerar fraude tratar de conseguir 100 euros ó mes extras para comer un pouco mellor, aforrar ou pasar menos frío)  para completa-las axudas pois son axudas insuficientes, miserables. Tamén as teñen que completar pedindo alimentos en moitos casos de pouca calidade, pouca carne e pouco peixe, a ONGs e asociacións veciñais, parroquiais.   

Probablemente a mellor axuda serían as vivendas de aluguer social: 30 % dos ingresos da unidade familiar, da persoa que vive soa ou dos ingresos totais dos que conviven 8que poden ser simplemente compañeiros de piso sen ningún vínculo familiar). Sexan ingresos por traballar ou prestacións sociais.